زمینه و هدف: در حالی که کیفیت عالی ارگان و وضعیت ایده آل پیوند بسیاری از عواملی که کارکرد زودرس کلیه را دچار اختلال می کند، کاهش داده است، اما کلیه پیوندی با عملکرد کند Slow Graft Function (SGF) هنوز بعد از پیوند کلیه از اهداکنندگان زنده بوجود می آید. هدف از این مطالعه بررسی شیوع SGF و تعیین عوامل خطر آن در پیوند کلیه از دهنده زنده است.روش بررسی: این مطالعه آینده نگر در 340 پیوند کلیه از دهنده زنده به مدت دو سال (1384 و 1383) در بیمارستان بقیه اله تهران انجام پذیرفت. گیرندگان پیوند به دو گروه کلیه پیوندی با عملکرد فوری Immediate Graft Function (IGF) با کراتینین کمتر از 3 mg/dl در روز پنجم پس از پیوند و کلیه پیوندی با عملکرد کند (SGF) با کراتینین بیشتر یا مساوی 3 mg/dl در روز پنجم پس از پیوند، بدون نیاز به دیالیز تقسیم شدند. آنالیز متغیرها در هر یک از گروه های SGF و IGF انجام شد و توسط تست های ضریب – دوکا، من ویتنی و T با هم مقایسه شدند.یافته ها: انسیدانس 22) %6.2 SGF نفر) و 318) %89.8 HGF نفر) بود. میانگین BMI گیرندگان در 22.1±3.9 kg/m2, IGF و در25.3±3.8 kg/m2, SGF  بود. (p=0.001 CI=%95 1.097-1.104 OR=1.24) فراوانی نسبی SGF در دریافت کنندگان پیوند از مونث بیشتر از دریافت کنندگان از مذکر بود (p=0.044 CI%95 1.028-7.971 OR=2.862). فراوانی نسبی کلیه پیوندی با عملکرد کند در گیرندگان Panel Reactive Antibody (PRA) مثبت بیشتر از منفی ها بود (p=0.007 CI%95 1.755-35.280 OR=7.849).نتیجه گیری: مطالعه ما نشان داد PRA منفی و BMI پایین تر گیرنده اثر حفاظتی در برابر تاخیر عملکرد کلیه پیوندی دارند. گیرندگان با دهنده مونث شانس بالاتری برای ابتلا به SGF دارند. ما توصیه می کنیم گیرندگان BMI خود را قبل از پیوند کاهش دهند، دهنده مذکر بر دهنده مونث ارجح است.

این مطالعه به منظور مقایسه نتیجه پیوند کلیه با شریان های تک و متعدد دهنده زنده صورت گرفته است. در فاصله سالهای 74 تا78 تعداد12 مورد پیوند کلیه با شریان های دو گانه انجام شده است و تعداد 12 مورد از کلیه های تک شریان که بلافاصله قبل یا بعد از گروه مطالعه مورد عمل قرار گرفتند به عنوان شاهد انتخاب شدند. دیورزفوری پس از عمل در تمام افراد هر دو گروه دیده شد. در اسکن ایزوتوپ پس از پیوند در گروه مطالعه در 100% موارد پرفیوژن طبیعی و یکنواخت در تمام سطح کلیه و در گروه شاهد نیز 100% پروفیوژن طبیعی نشان داده شده است. عارضه عروقی به صورت ترمبوز در هیچ کدام از بیماران دیده نشد. متوسط فشار خون در گروه مطالعه قبل از پیوند 135.85mmHg و سه ماه پس از پیوند 125.75mmHg بود که در مقایسه، کاهش معنی داری در فشار خون سیستولیک (P=0.031 ) ودیاستولیک (P=0.023 ) سه ماه پس از عمل دیده می شد. متوسط کراتی نین 6 ماه پس از عمل درگروه مطالعه وشاهد به ترتیب 1.58mg/dl و 1.54mg/dl بوده است که تفاوت معنی داری مشاهده نگردید(P= 0/89). لذا به نظر می رسد شریان های متعدد دهنده کلیه زنده تأثیر سوئی روی نتایج کوتاه مدت و دراز مدت پیوند کلیه نداشته باشد.

مقدمه: پیشرفت علوم پزشکی و در نتیجه افزایش امکان پیوند کلیه موفق، حتی در بیمارانی که بیماری های پیچیده، تعداد اعمال پیوند کلیه رشد زیادی داشته و این افزایش تعداد، نیازهای جدیدی را به وجود آورده که یکی از مهمترین آنها مساله هزینه و مدیریت منابع مالی است. هدف این مطالعه، بررسی عوامل موثر بر طول مدت بستری بیمار در بیمارستان است؛ که یکی از مهمترین عوامل تعیین کننده هزینه پیوند در بیماران پیوند شده؛ می باشد.روش کار: این مطالعه توصیفی در سال های 1381-1379 در گیرندگان کلیه بستری در بخش کلیه در بیمارستان امام رضا (ع) مشهد انجام شده است. عوامل بررسی شده عبارتند از جنس، سن، علت نارسایی کلیه، وزن، قد، گروه خونی، مدت زمان دیالیز، شاخص های ایمونولوژیک، سابقه پیوند، داروی مصرفی برای سرکوب سیستم ایمنی، عوارض پس از جراحی و وجود یا عدم وجود بستری مجدد در مورد گیرنده کلیه و همچنین اطلاعات مربوط به جنس، سن، نسبت دهنده کلیه و گیرنده، گروه خونی و نوع اهداکنندگان، جسد یا زنده، نسبت فامیلی دهنده و گیرنده در پرسشنامه ثبت شد. اطلاعات جمع آوری شده سپس با استفاده از آمار توصیفی و آزمون تی پردازش گردید.نتایج: نتایج حاصل از تجزیه و تحلیل آماری نشان داد که از میان تمام عوامل مورد بررسی، تنها دو متغیر یعنی طول مدت دیالیز پیش از پیوند و نسبت دهنده و گیرنده کلیه، با طول مدت بستری ارتباط معنی داری داشت (P=0.05).نتیجه گیری: براساس نتایج بدست آمده از این تحقیق که همانندی ژنتیک و طول زمانی دیالیز را در جهت کاهش طول مدت زمان بستری بیماران پیوندی و در نتیجه کاهش هزینه های پیوند بسیار موثر نشان داد؛ اقدام به افزایش پیوند از اقوام نزدیک و همچنین تلاش در جهت انجام سریع تر پیوند در بیماران در نوبت پیوند توصیه می گردد.

هدف. هرچند هنوز پیوند کلیه از جسد رایج می باشد، لیکن استفاده از دهندگان زنده به عنوان منبع مهمی برای کلیه پیوندی محسوب می شوند افراد گیرنده کلیه از افراد زنده از نظر بقای گرافت وضعیت بهتری دارند. در این مطالعه، ما نتایج پیوند کلیه از دهنده زنده خویشاوند، غیر خویشاوند و جسد در شهر اصفهان را مورد بررسی قرار دادیم.روش ها. جهت انجام این مطالعه، کلیه بیمارانی که از سال 1381 به بعد در مراکز آموزشی – درمانی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان تحت عمل پیوند قرار گرفته بودند، مورد بررسی قرار گرفتند. عوارض مورد بررسی شامل پر فشاری خون، عفونت ادراری، تب، موارد رد پیوند، نشت مایع، نارسایی حاد کلیوی، ترمبوز عروق کلیوی و وجود انسدادی ادراری بود. نوع دهنده پیوند (زنده خویشاوند، غیر خویشاوند و جسد) نیز مشخص گردید و عوارض در سه گروه مقایسه شد. جهت بررسی آماری، از آزمون کای دو و یا آزمون دقیق فیشر استفاده شد.نتایج: در مجموع 100 بیمار پیوند شده بودند (22 نفر از جسد، 10 نفر از فرد زنده خویشاوند و 68 بیمار از فرد زنده غیر خویشاوند). از نظر میزان عوارض پس از عمل، میزان رد پیوند در موارد غیر خویشاوند از گروه دیگر بیشتر بود (%49.7،P=0.02). میزان نارسایی کلیوی در موارد پیوند از جسد از سایر موارد بیشتر بود (%68،P=0.02). از نظر عفونت ادراری در موارد پیوند از فرد غیر خویشاوند بیشتر بود (%26 ،P=0.04). از نظر کل عوارض، در موارد پیوند از جسد بیشتر از سایر موارد بود (%81،P=0.04).نتیجه گیری: با توجه به رد بالای پیوند در موارد پیوند غیر خویشاوند و عوارض ناشی از پیوند از جسد، به نظر می رسد که بهترین نوع پیوند از افراد خویشاوند باشد.

زمینه و هدف: آنژیوگرافی توموگرافیک کامپیوتری (CTA) یک روش کم تهاجمی برای تصویربرداری عروق بدون عوارض دستکاری مستقیم عروق بزرگ است و کاربردهای عمده آن در ارولوژی شامل ارزیابی عروق کلیه برای آمادگی نفرکتومی فرددهنده، تشخیص عروق خارجی در ارزیابی تنگی اتصال حالب به لگنچه و تشخیص تنگی شریان کلیه می باشد. این مطالعه به منظور ارزیابی عروق کلیه قبل از عمل دهنده های زنده کلیه با استفاده از آنژیوگرافی توموگرافیک کامپیوتری و آنژیوگرافی متداول و مقایسه با یافته های حین عمل انجام شد.روش بررسی: در این مطالعه توصیفی وضعیت عروق کلیوی 70 دهنده زنده کلیه با روش آنژیوگرافی توموگرافیک کامپیوتری و 30 دهنده زنده کلیه با روش آنژیوگرافی متداول قبل از عمل با وضعیت عروق کلیه این بیماران در هنگام عمل توسط دو مشاهده گر در بیمارستان امام رضا (ع) مشهد طی اسفند 1385 لغایت اردیبهشت 1387 مورد ارزیابی و مقایسه قرار گرفت.یافته ها: در گروه آنژیوگرافی توموگرافیک کامپیوتری در دو بیمار دو ورید اصلی کلیه حین عمل مشاهده شد که در آنژیوگرافی توموگرافیک کامپیوتری گزارش نشده بود. در گروه آنژیوگرافی متداول در یک بیمار حین عمل دو ورید اصلی کلیه مشاهده شد که با روش آنژیوگرافی متداول مشخص نشده بود. در هر دو گروه شریان های فرعی کلیه تشخیص داده شده بود. دقت برای تشخیص آناتومی شریان اصلی کلیه در آنژیوگرافی توموگرافیک کامپیوتری و آنژیوگرافی متداول 100 درصد بود. دقت تشخیصی آناتومی ورید اصلی کلیه برای آنژیوگرافی توموگرافیک کامپیوتری 97.1 درصد و برای آنژیوگرافی متداول 96.9 درصد به دست آمد.نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد که دقت تشخیصی روش آنژیوگرافی توموگرافیک کامپیوتری و روش آنژیوگرافی متداول در مورد عروق اصلی کلیه تقریبا یکسان می باشد.

مقدمه: مطالعات نشان داده اند که بقای پیوند کلیه از اهداکننده زنده نسبت به اهدا کننده جسد بهتر است؛ در حالی که مطالعات دیگر، عملکرد خوب کلیه پیوندی و بقای مناسب آن را در اهدا کنندگان جسد ثابت کرده اند. این مطالعه، با هدف بررسی مقایسه ای بقای کلیه پیوندی و عوارض جراحی در دو گروه بیماران دریافت کننده از انسان زنده و جسد انجام شد.روش ها: در این مطالعه هم گروهی تاریخی، دو گروه بیمار بررسی شدند. گروه یک، شامل 69 بیمار که کلیه پیوندی را از جسد دریافت کرده بودند و گروه دو، شامل 143 بیمار که از دهنده زنده کلیه دریافت کرده بودند.یافته ها: اختلاف معنی داری در عوارض جراحی بین دو گروه مشاهده نشد. بقای کلیه پیوندی در گروه یک در پی گیری 1، 3 و 4 ساله 99 درصد، 85 درصد و 85 درصد بود و در گروه دو، 99 درصد، 96 درصد و 78 درصد بود. اختلاف معنی داری در میزان بقای کلیه پیوندی در دو گروه مشاهده نشد.نتیجه گیری: دریافت کلیه از دهنده جسد با بقای خوبی همراه است و عوارض جراحی کمی دارد. همچنین، این مزیت وجود دارد که دیگر اندام های جسد برای پیوند استفاده شود. بنابراین، طبق یافته های این مطالعه، دهنده جسد یک انتخاب بسیار مناسب برای پیوند کلیه می باشد.

سابقه و هدف: در فرد اهداکننده کلیه، نفرکتومی با لاپاراسکوپی یک جایگزین مناسب برای عمل باز می باشد. روش های جراحی باز برای نفرکتومی از 50 سال قبل در بیشتر مراکز مورد استفاده قرار گرفته و ثابت شده است که نفرکتومی یک طرفه (لاپاراتومی) برای فرد دهنده بی خطر می باشد. با توجه به اینکه در چند سال اخیر از روش نوین لاپاراسکوپی جهت نفرکتومی در فرد اهداکننده کلیه نیز استفاده می شود لذا ضرورت مقایسه کارکرد دراز مدت کلیه پیوندی بین دو روش لاپاراسکوپی و لاپاراتومی ضروری می باشد.مواد و روش ها: در این مطالعه توصیفی 133 مورد پیوند کلیه در بیمارستان هاشمی نژاد تهران مورد بررسی قرار گرفت که در 75 مورد به شیوه لاپاراتومی و در 58 مورد آن به صورت لاپاراسکوپی بود. یک سال پس از پیوند، عملکرد کلیه با شاخص کراتینین در هر دو گروه مقایسه شد.یافته ها: در پیگیری یک ساله بعد از پیوند تفاوت معنی داری در مقدار کراتینین در پایان یک سال اول پس از پیوند بین روش لاپاراسکوپیک (1.24±0.28 mg/dl) و روش لاپاراتومی (1.17±0.29 mg/dl) دیده نشد (p<0.05).استنتاج: با توجه به این که روش لاپاراسکوپیک نسبت به روش لاپاراتومی روش کم عارضه ای می باشد و تاثیر آن بر عملکرد کلیه در فرد دهنده تفاوت معنی داری با روش لاپاراتومی ندارد لذا استفاده از آن در بالین توصیه می شود.

سابقه و هدف: معمولا خون رسانی به کلیه ها از طریق یک شریان صورت می گیرد که در موارد غیرطبیعی تعداد شریانهای کلیه افزایش می یابد. این مطالعه با هدف گزارش نتایج 7 مورد پیوند کلیه در کلیه های چند شریانه با بیش از یک آناستومز بین شریانهای دهنده و گیرنده انجام شده است.مواد و روش ها: این مطالعه بصورت case series از فروردین سال1381 لغایت فروردین 1388 بر روی تمامی پیوندهای انجام شده از دهنده زنده انجام شده است. پیوندهای انجام شده با شریان منفرد و شریانهای متعددی که قبل از پیوند شریانها به یک شریان منفرد تبدیل شده بودند از مطالعه کنار گذاشته شدند و در 7 بیمار پیوندکلیه با آناستوموزهای متعدد به شریانهای ایلیاک داخلی، ایلیاک خارجی و اپیگاستریک تحتانی صورت پذیرفت.یافته ها: تمامی موارد کلیه های پیوندی پس از برداشت کلامپ عروقی جریان خون عالی داشتند. جریان ادرار مناسب در تمامی بیماران با متوسط 13444 سی سی در 24 ساعت اول برقرار شد. موردی از افزایش فشارخون در بیماران پیوندی مشاهده و ثبت نشد. تمامی بیماران در زمان ترخیص کراتینین نرمال با متوسط 1.3mg/dl داشتند. در 2 بیمار تجمع اطراف کلیه ایجاد شد که پس از تخلیه، یک مورد لنفوسل و دیگری هماتوم دژنره گزارش شد که پس از تخلیه بهبود یافتند. اسکن و سونوگرافی کلیه پیوندی بیانگر بقای خوب و عملکرد طبیعی بوده است.استنتاج: آناستوموز متعدد در گیرنده پیوند از کلیه دارای شریانهای متعدد از نظر عملکرد کلیه پیوندی، بقای کلیه و عوارض پیوند در موارد انجام شده قابل قبول بوده است.

مقدمه: مرگ مغزی منجر به افزایش فعالیت سیتوکین ها می شود که می تواند موجب اختلال در عملکرد کلیه پیوندی شود. مطالعه حاضر با هدف بررسی سطح سیتوکین ها در افراد دهنده کلیه زنده و مرگ مغزی و ارتباط آن با عملکرد حاد کلیه پیوندی در گیرندگان پیوند انجام شد.روش کار: این مطالعه مورد- شاهدی روی 104 بیمار دریافت کننده کلیه از دهندگان مرگ مغزی و زنده انجام شد. سطح سیتوکین های سرمIL2 (Interleukine 2) ، IL6 (Interleukine 6) و TNFa (Tumor necrosis factor a) دهندگان، قبل از پیوند و کراتینین سرم و برون ده ادراری در گیرندگان، بعد از عمل اندازه گیری شد.یافته ها: 63 مورد (60.6 درصد) کلیه ها از بیماران مرگ مغزی (گروه 1) و بقیه از فرد زنده (گروه 2) دریافت شده بود. روند تغییرات کراتینین و برون ده ادراری بین دو گروه در طی زمان مشابه بود و اختلاف معناداری نداشتند. سطح IL2، IL6 و TNFa قبل از پیوند در دهندگان مرگ مغزی بالاتر بود و بین سطح آن ها در دهندگان مرگ مغزی و زنده تفاوت معناداری داشت. سطح IL6 قبل از پیوند در دهندگان افرادی که پیوندشان به طور حاد رد شده بود بالاتر بود و با میزان آن در دهندگان افرادی که پیوندشان رد نشده بود تفاوت معناداری داشت.بحث و نتیجه گیری: سطح بالایی از سیتوکین ها در دهندگان مرگ مغزی قبل از پیوند وجود دارد که بالا بودن سطح IL6 سرم با افزایش رد حاد پیوند کلیه در ارتباط است.